Fasada wentylowana, której podstawą staje się drewniana ściana szkieletowa, wymaga od wykonawcy nie tylko wiedzy oraz doświadczenia, ale bezbłędnego doboru rozwiązania izolacyjnego. W celu ochrony newralgicznych materiałów konstrukcyjnych, izolacja, poza dobrymi parametrami termicznymi, powinna gwarantować skuteczną ochronę przeciwpożarową i hamować gromadzenie wilgoci. Takie kryteria spełnia bezbłędnie wełna PAROC.
Niepalna, paroprzepuszczalna, elastyczna wełna PAROC w postaci płyt PAROC Solid lub PAROC Ultra, dzięki niskiej gęstości i zaburzonej strukturze wewnętrznej włókien, doskonale wypełniają wolne przestrzenie w konstrukcji szkieletowej. W efekcie wełna mineralna elewacyjna minimalizuje ryzyko wystąpienia mostków termicznych, a do tego jej stabilność wymiarowa pozostaje na niezmienionym poziomie nawet w przypadku wzmożonej eksploatacji i ekspozycji na gwałtownie zmieniające się warunki atmosferyczne, typowe dla zmieniającego się klimatu.
W celu utrzymania ciągłości izolacji termicznej wewnątrz i na zewnątrz konstrukcji szkieletowej, fasada wentylowana powinna zostać zaizolowana w systemie dwuwarstwowym. Pierwszą warstwę montujemy w pełnym rozmiarze, docinając ją z 1-2 centymetrowym zapasem względem rozstawu żeber. Aby zapewnić solidne osadzenie płyty z wełny mineralnej, na górnej i dolnej części ramy mocujemy poziome łaty. Podobnie postępujemy w strefach wokół okien i drzwi. Wełna mineralna elewacyjna użyta do wykonania drugiej warstwy ocieplenia może być dobrana tak, by jednocześnie pełnić funkcję wiatroizolacji.
Wełna PAROC musi być w tym przypadku układana „na styk” oraz dodatkowo przytwierdzona do pierwotnego mocowania za pomocą gwoździ lub śrub i podkładek. Możemy tu wykorzystać sztywne płyty PAROC Cortex, które są wyposażone w zintegrowaną powłokę paroprzepuszczalną i wodoodporną, zapewniającą doskonałą ochronę przed zróżnicowanymi warunkami pogodowymi. W systemie dwuwarstwowym, to rozwiązanie działa w synergii z główną warstwą izolacyjną, tworząc nieprzerwaną i szczelną barierę termoizolacyjną, jednocześnie umożliwiając szybkie i bezpieczne odparowanie wilgoci z wnętrza konstrukcji.
Po zamocowaniu wszystkich płyt wiatrochronnych do struktury, wstawiamy przekładki w odstępach około 60 centymetrów (konkretna odległość jest zależna od wymiarów ramy szkieletowej). Elementy rusztu przybijamy, zachowując szczelinę wentylacyjną o minimalnej grubości 2 cm, a na koniec nakładamy okładzinę wykończeniową.